حالا تو راه برو….

دلم درك ايستادن و راه رفتن و دويدن ميخواد
اين واقعيت مجازى خيلى چيز جالبيه براى درك اين حس، سختى هاى ايستادن واقعى با بريس و واكر رو نداره كه وقتى مى ايستى كوفتت بشه
همينجور لم ميدى و عينك مخصوصش رو ميذارى و حس مى كنى دارى راه ميرى :evilgrin:
اميدوارم كه امسال درمان آسيب نخاعى كشف بشه
هميشه به اين فكر مى كنم اگر يه روزى با معجزه يا به دست دانشمندان تونستم راه برم چطورى ميشم به لحاظ اخلاقى؟ آخه مى دونين تو ذهن من راه رفتن شبيه پول خيلى زيااااااد مى مونه! اينجورى مثلا تو فقر مطلق باشى يكهو ثروتمندترين آدم دنيا بشى…. اخلاقت تغيير نمى كنه؟ انگار همه چيت عوض ميشه؟ شايدم تغيير نكنى ولى من حس مى كنم تغيير مى كنم و يه جور ديگه ميشم يه سرى از ويژگى ها اخلاقيم تغيير مى كنه، تازه رفتار آدما هم بات تغيير مى كنه…تا پا دارى رفيقتن! عاشق بند كيفتن!
اى روزگار فكر و خيال تا كجاها
فعلا به همين ويلچر و دستاى قشنگت خوش باش مونا خانم….
خدايا شكرت

0
0

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.