درد بى درمان

8 اسفند 1402

این احساس دِین اینجا هم دست از سرم بر نمى داره که راحت زندگى کنم، تصمیم بگیرم و انتخاب کنم…

ولى دلم مى خواست مى تونستم بدون مدیون بودن به کسى و یا کسانى مسیر زندگى رو طى کنم…

10
0

توپ توپى شدم

17 بهمن 1402

مامانم تصویرى بام تماس گرفت، دوربین رو گذاشتم گوشه ى خونه و هم باش حرف مى زدم و هم کار مى کردم و هم اینکه اون من رو میدید..یه لحظه پشت به دوربین کردم و داشتم ظرف مى شستم و به مامانم گفتم ببخشید پشتم به شماست… دیدم جواب نمیده.. فکر کردم تماسمون قطع شده.. بعد از ۵ دقیقه رفتم سمت گوشى… مامانم داشت نماز مى خوند..❤️

___________
* عادتت مى دم، بهم بگى نفس؛ روزى یه بار همو ببینیم…

11
0

نمى دونم!

17 بهمن 1402

ولى باید احساس خوشبختى همین باشه..

9
0

11 بهمن 1402

بهم گفت که فکر کردن به این چیزایى که بر تو گذشت، و دارى تعریف مى کنى..تن و بدنم رو مى لزونه.. تبریک مى گم بهت براى همه تلاش و پشتکارت… من پشت تلفن توى رختخواب دراز کشیده بودم و از یه جایى به بعد دیگه نمى شنیدم چى مى گه.. دست راستمو بردم بالا و تو آسمون و با انگشت درب و داغونم توى آسمون براى خودم یه قلب گنده کشیدم….

_____________
* ولى با تو یه دل سیر مى تونستم حرف بزنم….

8
0

براى تو که هر جاى دنیایى

11 بهمن 1402

قطب نماى گوشیت (compass) رو باز مى کنى، به سمت جنوب  (S) وایمیسى، بعد ٣٨ درجه به سمت راست حرکت مى کنى، سر گوشى به سمت قبله ست..

________________
* من اولین بارى رو که دیدم تو رو، یادم نمى ره❤️

7
0

زنجیره ى مهربونى

4 بهمن 1402

یکى از دوستاى ایرانیم که همکلاسم هست خونه ش چند تا آپارتمان اورنتر از آپارتمان ماست.. همیشه سراغم رو مى گیره.. روزانه حالم رو مى پرسه.. اگر چند ساعتى ازم خبر نداشته باشه یا آنلاین نشم، پیگیر میشه که در چه حالم.. کلید خونه م رو دادم بهش..و همه مى دونن اون کلید خونه ى من رو داره.. گاهى که حال ندارم برم روى ویلچر و در رو باز کنم، مى گم بچه ها کلیدم رو ازش بگیرن و بیان تو.. ازش یه مدت کوتاهى خبرى نبود زنگ زدم که فهمیدم سرما خورده..

با اینکه این روزا به شدت کمر درد دارم…و قصد آشپزى نداشتم… دست به کار شدم و اولین سوپ زندگیم رو درست کردم..گذاشتم توى ظرف و رفتم دادم به یکى از همسایه هام که برسونه به دستش..

راستش توى راه به ظرفهایى که روى پام گذاشته بودم نگاه کردم و به خودم گفتم: من؟ من دارم براى کسى که بیمار و تنهاست غذا مى برم؟  خدایا شکرت خدایا ممنونم که بهم اینقدر توان دادى که بتونم این حس خوب دستگیرى و مهربونى رو تجربه کنم…❤️

 

_____________
* عهد کردیم زنجیره ى مهربونى پاره نشه…

12
0

اگر…

1 بهمن 1402

و من همش فکر مى کنم و به خودم مى گم: اگر زورم مى رسید، هر چى تو مى خواستى، مى شدم برات…..

____________

* بازم دیر کردى مونا… دیر کردى…

 

6
0

باگ هاى زندگى تنهایى

1 بهمن 1402

تو زندگى مستقل و تنها با ویلچر باگ هاى زیادى میاد پیش روت.. یکیشون مثلاً گذاشتن زباله ى تفکیک شده توى جایگاهشونه.. که از خونه م یکم فاصله داره و از اونجایى که شهر کوهستانى هست، این فاصله؛ شیب داره و با ویلچر دستى شدنى نیست.. و با ویلچر برقى هم خیلى سخت بود..

از وقتیکه اومدم اینجا هر کدوم از همدانشگاهیام که خونه م مهمان بوده یا لطف کرده برام خرید کرده اورده دم در خونه، زباله هامم بى سر و صدا بلند کرده برده..علاوه بر اون همسایه جفتیم که ایرانیه بهم گفته که زباله هات رو بذار دم در خونه من بر مى دارم.. و تازه تر یکى دیگه از همدانشگاهیام با اینکه خونه ش از من دوره بهم گفته من دوچرخه دارم هر وقت بگى سریع میام زباله هات رو میبرم…اصلا فکر نکن چون خونه م دوره نمى تونى به من بگى..

ولى من!؟ خیلى این موضوع برام سنگین و ناراحت کننده ست.. این مهربونیاشون خیلى شرمنده م مى کنه.. کاش راهى دیگه غیر از زحمت دادن به دوستام پیدا مى کردم…

 

6
0

تو

27 دی 1402

آسمون رو دوره کردم… پى تو باید بگردم……..

5
0

آشپزى روى ویلچر

23 دی 1402

یکى از هنرهاى جدیدى که باش توى روزگار جدیدم خو گرفتم و ازش لذت مى برم آشپزیه..خورد کردن مواد مورد نیاز و مرتب آماده شون کردن که به ترتیب برن تو قابلمه یا ماهى تابه برام خیلى جالبه، زدن ادویه هاى مختلف و رسیدن به یه مزه ى خوب قشنگ تره…… یه مدت طولانى فقط یه قابلمه داشتم.. از روى ویلچر قدم نمى رسید داخل قابلمه رو ببینم..یه بار غذام ته گرفت و از اون به بعد با سلام و صلوات حین آشپزى ١٠٠ بار قابلمه رو بلند مى کردم و میوردم پایین تا داخلش رو ببینم…دوست داشتم سر صبر برم فروشگاه و خودم یه ماهى تابه ى مناسب بخرم و وقت نمى شد… تا که یکى از هم دانشگاهیام که اومد خونه م منو حین آشپزى دید و مشکلم رو فهمید و برام یه ماهى تابه ى خوب خرید.. از اون روز تا حالا روزهاى آشپزیم خیلى خوشگل تر و ساده تر شده.. هنر جالب و قشنگیه.. دوست دارم مهمون دعوت کنم براى ناهار و شام و یا غذا بفرستم دم خونه ى همسایه هاى ایرانیم و خوشحالشون کنم..به مامانم مدام مى گم زدم رو دستت حاج خانومااا مى گه: واقعاً؟ نه واقعنى.. ولى تلاش کنم شاید به انگشت کوچیکه ى تو برسم عزیز دل مهربونم..

11
0

حال مبهم

23 دی 1402

نمى دونم دقیقاً چمه!؟ به نظر میاد همه چى روال و ردیف و خوبه.. با همه ى سختى ها کارا پیش میره، درسته حجم کارام خیلى زیاده ولى.. لبخند به لب دارم و خدا رو دارم توى قلبم..و کارها رو پیش مى برم

اما بدون اینکه اراده ایى داشته باشم مغزم مى ره به سمت افسرده بودن و انگار که هى بهم فرمان میده غمگین شو غمگین شو.. یا که تو نمى تونى! تو هیچى نیستى! مى گردم تو گذشته و آینده به زور میخوام یه چیزى در بیارم و الکى عزادارى کنم!! انگار دارم اون افسردگى که افسرده ها مى گفتن دست خودمون نیست این غم! رو مى فهمم و تجربه مى کنم..

باید قبل از وخیم تر شدن اوضاع روحیم یه کارى بکنم..

10
1

سپید مثل برف

18 دی 1402

طبق هواشناسى قرار بود برف بیاد و منم منتظر دیدن بارش برف.. براى هم دانشگاهیام تو گروه پیام گذاشتم و گفتم: دوستاى خوبم لطفاً هر موقعى دیدین برف اومد تو خصوصى به من خبر بدین من خودمو برسونم پشت پنجره☺️❄️
با تشکر❤️

صبح زود یه عالمه پیام اومد برام که مونا جون برف داره میباره…

فکر کنم رکورد نشستن روى ویلچر رو جا به جا کردم بس که هیجان زده و تند تند سوار ویلچرم شدم و اومدم پاى پنجره

بالاخره بارش برف رو دیدم.. نقاشى خدا.. دونه ها مثل قاصدک سبک و موج دار میرسیدن زمین❄️.. هر چى از قشنگیش بگم کم گفتم و بازم یاد تو افتادم یاد عظمتت.. هنرمندیت و قشنگیات…

8
0

باورم نمیشه..

9 دی 1402

واقعا هنوز خودمم باورم نمیشه که من از خونه ى پدر و مادرم، شهرم، استانم، کشورم رفتم……و در یکى از شهرهاى کوچک یکى از کشورهاى اروپایى؛ تک و تنها با ویلچر زندگى مى کنم و درس مى خونم..

باورم نمیشه این خونه ى نُقلى مجردى ثمره ى تلاش هاى چند ساله ى من روى ویلچر هست.. آخ خدا جونم..

_____________
* خدایا ممنونم ازت به خاطر همه چى مخصوصاً توان دستهام.. تا ابد قدر این دستهاى کبود و پاره و پوره و پینه بسته و خیلى دردناک رو مى دونم.. تا ابد…

* نباشى بازم هستم، گلایه ندارم..

12
0

فرشته کوچولو

8 دی 1402

امروز منتظر دوستم بودم که بیاد تا با هم بریم بانک، زنگ خونه رو زد، در رو باز کردم که دیدم کسى دم در نیست

بعد یهو دوستم یه دستش رو در حالیکه یه فرشته تو دستش بود اورد دم در گفت: سلام مونا جون من فرشته ى مهربونم اومدم که دیگه از این به بعد پیش تو باشم..

دستش رو گرفتم و بعد همو بغل کردیم… بهم گفت: وقتى داشتم میومدم پیشت، روى صندلى ایستگاه اوتوبوس این فرشته رو دیده و یه نامه کنارش بود که این فرشته رو گذاشتم براى هدیه….  هر کسى دوست داره مى تونه هدیه رو برداره….و اون هم برش داشته براى من…

 

_______________
* مژده ى مهربانى

10
0

من یه تیمم

4 دی 1402

مهمانى شب یلدا بود، فاصله ش تا خونه م، پیاده (البته با ویلچربرقى) ١/۵ ساعت بود.. من و ۴ تا همسایه م با هم پیاده رفتیم تا مهمانى.. مهمانى خیلى طول کشید، و من خسته شده بودم روى ویلچر؛ مى خواستم برگردم خونه م.. از اونجایى که مسیر کوهستانى هست خیلى بالا و پایین داره و منم تازه رانندگى با ویلچربرقى رو یاد گرفتم، تنها و بدون همراه بیرون نمى رم..

یکى از پسرا ترم بالایى بهم گفت میخواى باهات بیام برسونمت تا خونه ت؟ خوشحال شدم و جوابم مثبت بود.. همسایه هام موندن تو مهمانى و من و پسره ١/۵ ساعت با هم زیر نور ماه، روى برگهاى پاییزى و چوب هاى کوچیک خزه ایى، آسته و آسته پیاده اومدیم تا خونه م.. تو راه بک گراندم و از زندگیم پرسید. تو یه ساعت و نیم از اون روزى کمر دردم در کودکى شروع شد رو تا امروز که با ویلچر و تک و تنها مهاجرت تحصیلى کردم به اروپا، براش گفتم..

امروز بهم زنگ زده و مى گه.. خواستم بهت بگم خیلى قوى هستى مثل تو ندیدم.. از این آدما نیستى که بهونه بیارى..

من؟

گریه کردم…

بهش گفتم من تک و تنها قوى نیستم، من یه تیم هستم از یه عالمه آدم مهربون، که خدا بهم نشونشون میده…

8
0